Posts Tagged ‘Nepali’

ए जीवनको दु:ख!

मरको छैन सत्यप्रति मेरो विश्वास,

मरेको छैन न्यायप्रति मेरो आस्था

सबैको शान्ति र,

सबैको सुखको लागि,

भर्खरै,

नालाकाङकर महालङगुर

अनी कन्चनजङ्गाका हिमशिखाहरुमा

फुटेको उज्यालो हुँ म

मलाई असह्य छ, बन्दुक भुकेको पिडा।

ए जीवनको दु:ख!

नेपालका कयौँ अँध्यारा कन्दराहरुमा

उदाएको उज्यालो ज्योती हूँ म

शिक्षाको उज्यालो बिहानी हुँ म

को खोस्न आउँछ मेरो मुस्कान?

को छिन्न आउँछ मेरो सिर्जना?

को लुट्न आउँछ मेरो अस्मिता

र,

मेरो प्रभात?

ए जीवनको दु:ख!

शान्ति र अहिंसाका भोका छन,

मेरा डाँफे मुनाल र परेवा

कोइली र न्याउलीका स्वरहरु

अनि,

बुद्धका खण्डित मूर्ति र

तिनका उपदेशहरु

र,

न्याका भोका छन्,

नेपालका असंख्य गाऊँ र बस्तिहरु

अनि त्यसका,

लाखौँ पिडित, उत्पिडित जनता

त्यसैले…..

मलाई असह्य छ, बन्दुक भुकेको पिडा।

ए जीवनको दु:ख,

मरेको छैन जन्मभूमि प्रति मेरो गित,

मरेको छैन स्वतन्त्रता प्रति मेरो प्रित

फेरि बुद्ध र जयपृथ्वीको खोजिमा

भर्खरै,

नालाकाङकर महालङगुर

अनी कन्चनजङ्गाका हिमशिखाहरुमा

प्रज्वलित उज्यालो हुँ म

मलाई असह्य छ बन्दुक भुकेको पिडा

मलाई असह्य छ अकालमा मरेको च्याङवाको पिडा

ए जीवनको दु:ख,

शान्ति र करुणाका भोका छन्

मेरा बुद्धका खण्डित मूर्ति

अनि सेता परेवाहरु

र प्रेमका भोका छन्

मेरा इच्छा, आकंक्षा र प्रीतका नग्माहरु

त्यसैले,

वर्षौ देखिन मलाइ असह्य छ

मलाई असह्य छ बन्दुक भुकेको पिडा

मलाई असह्य छ अकालमा मरेको च्याङवाको पिडा

An old poem revisited.

Advertisements

As per the UNESCO announced on 17 November 1999, today, 21st February (Not 21th My dear Bengali friends as I have seen most of you have written in your status and pictures) is observed worldwide as International Mother language day. Its actually the recognition of  “Language Movement day”, which has been commemorated when a number of University of Dhaka Students were killed by Pakistani army and police in Dhaka during Bengali Language Movement protests. In 1948 when the Pakistani governor general declared that Urdu will be the official language of both West Pakistan and East Pakistan(Bangladesh), the people of Bangladesh, whose main language is Bangla, started to protest against this. After lots of years of unrest and civil movement Bangla was established as the national Language of Bangladesh.( Its off the note but, Remember there was a concert done by the combined effort of Pandit Ravi Sankar and George Harrison, called “the concert for Bangladesh that included number of legends like Bob Dylan, Eric Clapton, Ringo Starr etc in 1971  at Madison square ground.)

Today as the Bangladesh and world is celebrating the day saluting their mother language, I guess the same is happening in Nepal too. Probably a number of Kabita and Nibanda Gosti might have been organized. We didn’t have to fight for our Independence and we got our Mother language by default. Most of the people in Nepal has Nepali as Mother language,  Many speak Maithili, Bhojpuri and Abhadi and Tharu Bhasa, and ther are many mother languages like Limbu, Gurung, Magar, Tamang. It is certainly so great to have so many language speaking people in such a small area and population. It is certainly something that we need to be proud of, and these are the things we need to preserve. For example now we don’t have the written ‘Lipi’ of Santhal (Satar) language that should have been preserved.

With the republic, came the freedom or in this case too much freedom. We are no longer a Hindu kingdom but a Secular Democratic(which part of democracy do you understad?) republic country and Nepali is not necessary a national language or official language within the country. But I don’t understand, How in the world should Hindi be the ‘Kaamkaji’ language of the Terai as Madhesi(Khawowadi) parties are demanding so hard to gain.I understand they wont have any demands if they are in the government, but still Hindi is not the Mother language of any part or any castal group of Nepal. The people argue that they are free to speak any language they wish are they have the right to speak any language they wish to. But my simple question to them is why Hindi? Nepali or every other Mother Language has been the integral part of  our country since the vey beginning then why replace the language we have already and are so rich in with the language of other country?

Today is the day that we remember how hard people in Bangladeshi people fought to recognize/establish Bangla as their National language and we are entangled in a fight that we can or can not take our oath as a vice-president, a minister or a Constitution assembly member in Hindi. For the other people who don’t care which language we speak coz they have American dreams in their Nepali Names, you can’t sit there and say,’Who care the hell about the country.”

सयथरी भाषा एउटै भेष, प्राणभन्दा प्यारो मेरो देश नेपाल।

जय नेपाल! 

फुलमायाँको दशैँ ।

परार साल मैले मुग्लानमा फुलमायालाई भेट्दा ‘‘यसपालिको दशैँ कस्तो भयो?’’ भनि सोधेँथे। उसले मलिन अनुहार लिएर भनि, “राम्रो लुगा लगाउने रहर त मेट्न सकिन, तर पनि पोख्रेली चामालको भात र स्वादीलो तरकारी मजासंग खाइयो।”

images

पोहोर साल, मैले फेरी उसलाई भेटेर,’’यसपालिको दशैँ कस्तो भयो?’’ भनि सोधेँथे। उसले मुस्कुराउँदै भनि, “यसपटकको दशैँमा त परदेशका दाइले मासुभात मजासंग खुवाए, राम्रो लुगा लगाउने रहर पनि पूरा गरिदिए, आंगमा केही गहना पनि हालिदिए…… बडो राम्रोसंग बित्यो यसपालिको दशैँ।”

यसपालि घुम्दै-फिर्दै बम्बई पुगेको थिएँ। बाटोमा रुमाल्लदै गर्दा, कसैले ईसारा गरेझैँ लाग्यो, नजिकदैँ गएँ, अनुहार परिचितझैँ लाग्दै गयो अझ बढी। मेरो मुखबाट अनायसै बोली फुस्कियो, “फुलमाया…?’” उसले रुँदै भनी, “दाइ यसपालीको दशैँ कस्तो भयो भनेर खै सोधेको त?”

मैले उसलाई त्यो प्रश्न राख्न जरुरि ठानिन, किनभन सबै उत्तर ती आँखाले दिइरहेक थिए।

चतुरेको खाना ।

सबैले चतुरे भन्ने गर्थे उसलाई, सायद अतिनै सोझो भएकैले होला। ऊ, उसकी आमा अनी ऊ मुनीका जम्ल्यहा बहिनिहरु बस्दथे पीपलबोटे खोलाको किनारैको यौटा झुप्रो मा। उसकी आमाले गिटि कुट्थी त्यहि त्यहि पिपलबोटे खोलाको  किनारमा, अनी त्यहि गिटि बेचेर भरेझैँ गरिन्थे चारवटै खोक्रा पेटहरु। बाउचाहिँ मुगलान पसेको थियो गोडातीनेक वर्षदेखि, कुनै खोजखबर थिएन त्यसको।

happy_5

यो पाली बिछिट्टैसंग पानी पर्यो, चतुरेकी आमाले गिटि कुट्न  जानै पाएकी थिइन कयौँ दिनदेखि। कामनगरेपछी पैसाको जोहो पनि नहुनेनै भयो, उता खोलाको भेलभन्दा ठूलो भेल उनिहरुको छानाबाट बगिरहेको थियो निरन्तर…. अविरल। चुलोमा भात-तरकारी बाट गिलोभात हुँदै माड पाकीरहेको थियो तर अब त त्यो पाक्ने परिस्थिति नी रहेन। तीन दीन भइसकेको थियो अन्नको एकगेडो नि नपरेको चारोटै भुँडीमा।

चतुरे, कहाँबाट टी.भी हेर्न भ्याएछ: गाडीले किचेर मान्छे मारेकाले १०,००० रुपैयाँ छ्यतिपूर्ति पाइने रे। विचरो, पेटले भित्र-भित्रै बिद्रोह गरिरहेको थियो.. ल हो नै त नी भनेर एउटा गाडीको तल छिरेछ। मर्न त मरेन तर एउटा हात भने कामनै नलाग।ने गरी कच्याककुचुक भयो। होसआएपछी सबैले सोधे, किन त्यसो गरेको भनेर। उसले उत्तर दियो, “मल्न, मलेर दशहजार लुपियाँ कमाउन, अनी म, बुहिनिहरु अनि आमालाई भात किल्न”